นายนิรันดร์ จงวุฒิเวศย์
ผู้ว่าราชการจังหวัดมุกดาหาร

วิสัยทัศน์จังหวัดมุกดาหาร

 

จังหวัดมุกดาหารจะเป็นศูนย์กลางทางการค้า การลงทุน และการท่องเที่ยว เชื่อมโยงกับกลุ่มประเทศอินโดจีน

มีการพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชาชน การพัฒนาให้ชุมชนเกิดความเข้มแข็งและยั่งยืน

ตามแนวทางเศรษฐกิจแบบพอเพียง เพื่อบรรลุการเป็นเมืองน่าอยู่

 

 

ยุทธศาสตร์การพัฒนาจังหวัด

 

1. ยุทธศาสตร์การเตรียมพร้อมด้านโครงสร้างพื้นฐาน

2. ยุทธศาสตร์การพัฒนาเศรษฐกิจแบบยั่งยืน

3. ยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์

4. ยุทธศาสตร์การพัฒนาคนโดยยึดคนเป็นศูนย์กลาง

5. ยุทธศาสตร์การเสริมสร้างประชาคมให้เกิดความเข้มแข็งในทุกระดับ

6. ยุทธศาสตร์การพัฒนาตามแนวทางเศรษฐกิจแบบพอเพียง

7. ยุทธศาสตร์การพัฒนาตามแนวความคิดเมืองน่าอยู่

 

 

มุกดาหาร: ศักยภาพ และ สะพาน

 

 

มุกดาหาร ตั้งเป็นเมืองเมื่อ พ.ศ. 2313 ในสมัยกรุงธนบุรี เป็นเมืองอยู่ 137 ปี แล้วยุบเป็นอำเภอมุกดาหารขึ้นกับจังหวัดนครพนม เมื่อ 1 ตุลาคม 2450 เป็นอำเภออยู่ 75 ปี จึงได้รับการยกฐานะตั้งขึ้นเป็นจังหวัดมุกดาหาร เมื่อวันที่ 27 กันยายน 2525 ปีหน้าจะครบ 20 ปี

มุกดาหาร เป็นจังหวัดที่ 17 ใน 19 จังหวัดของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นจังหวัดที่ 73 ใน 76 จังหวัดของประเทศไทย อยู่ห่างจากกรุงเทพฯ 642 กิโลเมตรโดยทางรถยนต์ ไม่มีทางรถไฟ แต่มี 3 ท่าอากาศยาน (ฝากไว้)ที่ สกลนคร นครพนม และอุบลราชธานี ระยะทาง 115 – 150 กิโลเมตร

 

มุกดาหาร มี ๗ ศักยภาพที่น่าสนใจ คือ มี -- ทำเลดี เพื่อนบ้านดี โอกาสดี ช่องทางดี วัฒนธรรมดี ความท้าทาย และกำลังจะมี สะพาน

 

ศักยภาพที่ ๑ ทำเลดี

                มุกดาหาร อยู่กลางภาคอีสาน อยู่ระหว่างอีสานเหนือและอีสานใต้ คืออยู่ใต้นครพนม แต่อยู่เหนืออุบลราชธานี เป็นจังหวัดชายแดนอยู่ริมแม่น้ำโขง ตรงข้ามกับแขวงสะหวันนะเขต ประเทศลา       ว

                มุกดาหาร เป็นที่ราบสูง พื้นที่ส่วนใหญ่ประกอบด้วยป่าไม้ และภูเขา มี 3 ใน 7 อำเภอที่ติดกับแม่น้ำโขง คือ อำเภอหว้านใหญ่ อำเภอเมืองมุกดาหาร และอำเภอดอนตาล

                มุกดาหาร มีประชากร 334,127 คน  รายได้เฉลี่ยต่อปีต่อคน 30,634 บาท มีพื้นที่ 4,339.83  ตารางกิโลเมตร หรือ 2,712,394 ไร่  มีป่าไม้ 906,250 ไร่ หรือ ร้อยละ  33.41  ของพื้นที่จังหวัด

มุกดาหาร มี 7 อำเภอ 52 ตำบล 502 หมู่บ้าน มี 1 องค์การบริหารส่วนจังหวัด 1 เทศบาลเมือง 3 เทศบาลตำบล 50 องค์การบริหารส่วนตำบล 2 สภาตำบล มี 1 สมาชิกวุฒิสภา 2 สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

 

ศักยภาพที่ ๒ เพื่อนบ้านดี

                มุกดาหาร อยู่ห่างจากแขวงสะหวันนะเขต เพียงแค่ข้ามแม่น้ำโขง ใช้เวลาทางเรือ 30 นาที แขวงสะหวันนะเขตเป็นที่ราบเหมาะแก่การเพาะปลูก เป็นแหล่งผลิตสินค้าการเกษตรที่ใหญ่ที่สุด และมีจำนวนประชากรมากที่สุดกว่า 7 แสนคน รัฐบาลลาวกำหนดให้แขวงสะหวันนะเขตเป็นเขตการค้าเสรี และแหล่งท่องเที่ยวระหว่างประเทศ เป็นหัวเมืองที่เป็นศูนย์กลางของการค้า การลงทุนระหว่างประเทศของลาวที่มีความสำคัญเป็นอันดับสองรองจาก กำแพงนครเวียงจันทน์ นอกจากนั้น แขวง สะหวันนะเขตยังเป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางหมายเลข  9  ของกลุ่มประเทศอินโดจีน  เชื่อมสู่ตอนกลางของประเทศสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียตนาม ที่ด่านลาวบาว เมืองดองฮา จังหวัดกวางตรี (ระยะทาง 240 กิโลเมตร) และจากด่านลาวบาว ผ่านเส้นทางหมายเลข 1 ไปยังเว้ และดานัง (ระยะทาง 260 กิโลเมตร) ซึ่งเป็นเมืองท่าเรือสำคัญของเวียดนาม ที่สามารถรองรับเรือขนาด 30,000 ตันได้

 

ศักยภาพที่ ๓ โอกาสดี

                ด้วยความเหมาะสมทางภูมิประเทศดังกล่าว จึงได้มีการพิจารณาดำเนินการโครงการก่อสร้างที่สำคัญเพื่อพัฒนา เชื่อมโยง เครือข่าย เส้นทาง มายังมุกดาหาร ระหว่างปี พ.ศ. 2539 – 2549 ดังเช่น

                1. โครงการก่อสร้างทางหลวง 4 ช่องจราจร เชื่อมชายฝั่งทะเลตะวันออก จากแหลมฉบัง – สระแก้ว – บุรีรัมย์ – ยโสธร – มุกดาหาร สำหรับรองรับการพัฒนาเส้นทางไปสะหวันนะเขต – กวางตรี – เว้ – ดานัง และเพื่อเป็นการเพิ่มศักยภาพในการส่งออก การระบายสินค้าที่ผลิตได้ในเขตนี้ ซึ่งทำให้ประหยัดทั้งเวลา ระยะทาง และ ค่าขนส่ง

2. โครงการก่อสร้างทางหลวง 4 ช่องจราจร เชื่อมตะวันออก – ตะวันตก (The East–West Economic Corridor) จากจุดบริเวณก่อสร้างสะพานข้ามแม่น้ำเมย อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก มายังพิษณุโลก – ขอนแก่น – มุกดาหาร เพื่อเชื่อมต่อเส้นทางคมนาคมของประเทศพม่า ประเทศจีนตอนใต้ ประเทศไทย และกลุ่มประเทศอินโดจีน ที่เรียกว่า สะพานบก (Land Bridge) ตามโครงการประสานความร่วมมือทางเศรษฐกิจระหว่างประเทศในอนุภูมิภาคลุ่มน้ำโขง (หกเหลี่ยมเศรษฐกิจ) 6 ประเทศ (Greater Mekhong Subregion: GMS) คือ จีนตอนใต้ เวียตนาม ลาว ไทย พม่า และ กัมพูชา

                3. การก่อสร้างทางรถไฟสายอีสานตอนกลาง ระหว่างบัวใหญ่ – ร้อยเอ็ด – มุกดาหาร – นครพนม ซึ่งทางรถไฟแห่งประเทศไทยได้ว่าจ้างบริษัทจากประเทศคานาดา ศึกษาความเหมาะสมในการก่อสร้างเส้นทางรถไฟดังกล่าว ขณะนี้อยู่ระหว่างการสำรวจออกแบบ

                4. การก่อสร้างสะพานข้ามแม่น้ำโขงแห่งที่ 2 ชื่อ “สะพานข้ามแม่น้ำโขงไทย – ลาว แห่งที่ 2 (มุกดาหาร - สะหวันนะเขต)” “The Second Thai–Lao Mekhong  Bridge (Mukdahan–Savannakhet)”

                ไทยและลาวได้ตกลงที่จะสร้างสะพานข้ามแม่น้ำโขงแห่งที่ 2 เพื่อเชื่อมโยงเส้นทางเศรษฐกิจสำคัญของไทยและกลุ่มประเทศอินโดจีนเข้าด้วยกัน และเมื่อวันที่ 31 มกราคม 2541 ได้มีพิธีลงนามบันทึกการก่อสร้างสะพานฯ ของทั้งสองประเทศ และได้ข้อยุติกำหนดจุดตำแหน่งที่จะก่อสร้างสะพานฯ โดยจุดก่อสร้างฝั่งไทย ตั้งอยู่ที่ บ้านสงเปือย ตำบลบางทรายใหญ่ อำเภอเมืองมุกดาหาร (อยู่ห่างจากอำเภอเมืองไปทางทิศเหนือประมาณ 7 กิโลเมตร) ส่วนจุดก่อสร้างสะพานฯ ฝั่งลาว ตั้งอยู่ที่บ้านนาแก เมืองคันทะบุลี แขวงสะหวันนะเขต (อยู่ห่างจากเมืองคันทะบุลีไปทางทิศเหนือประมาณ 5 กิโลเมตร) ซึ่งรัฐบาลญี่ปุ่นโดยองค์การความร่วมมือระหว่างประเทศญี่ปุ่น : JICA (Japan International Cooperation Agency) ให้ความร่วมมือในการสำรวจออกแบบโครงการในปี พ.ศ. 2542 และส่งแบบก่อสร้างฉบับสุดท้ายให้รัฐบาลไทยและรัฐบาลลาวเมื่อเดือนสิงหาคม  2543 

                งบประมาณการก่อสร้าง ใช้เงินกู้จากญี่ปุ่น : JBIC (Japan Bank for International Cooperation) จำนวน 3,200 ล้านบาท โดยไทยและลาวออกฝ่ายละครึ่ง

                ขนาดสะพาน เป็นสะพานคอนกรีตอัดแรง 2 ช่องจราจร ไม่มีทางรถไฟ ผิวจราจรกว้าง 8 เมตร ไหล่ทางข้างละ 1.50 เมตร ความยาวสะพาน 1,600 เมตร 

                จากการประชุมรัฐมนตรีต่างประเทศ 4 ฝ่าย ประกอบด้วย ไทย ลาว เวียดนาม และญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน 2544 ณ จังหวัดมุกดาหาร ได้ข้อสรุปว่า จะมีการลงนามในสัญญาเงินกู้จาก JBIC เร็ว ๆ นี้ และจะ จ้างบริษัทที่ปรึกษาควบคุมงานประมาณเดือนมกราคม – กุมภาพันธ์ 2545 จากนั้นจะหาผู้รับเหมาก่อสร้าง โดยใช้ระยะเวลาไม่เกิน 10 เดือน และคาดว่าจะดำเนินการลงเสาเข็มก่อสร้างสะพานฯให้ทันครบรอบ 20 ปี การจัดตั้งจังหวัดมุกดาหาร คือ ในวันที่ 27 กันยายน 2545 สะพานจะแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2548 ใช้เวลาก่อสร้างรวม  3  ปี

                จะเห็นได้ว่า จังหวัดมุกดาหาร จะเป็นเมืองท่า เมืองหน้าด่านชายแดน และเป็นศูนย์กลางเชื่อมโยงสู่กลุ่มประเทศอินโดจีน และรวมทั้งประเทศในอนุภูมิภาคลุ่มน้ำโขงทั้ง 6 ประเทศ เข้าด้วยกันด้วย โดยมีโครงข่าย เส้นทางคมนาคม เชื่อมโยงตะวันออกสู่ตะวันตก ดังนั้น มุกดาหารนอกจากจะเป็นจุดที่พัก กักเก็บ ขนถ่ายสินค้าที่มาจากทั่วทุกแห่งแล้ว ยังเป็นจุดเชื่อมโยงด้านเศรษฐกิจ อุตสาหกรรม การค้า การลงทุน การท่องเที่ยวและบริการที่สำคัญยิ่งอีกด้วย โดยจังหวัดกำหนดทิศทางการพัฒนาไว้ว่า มุกดาหารจะเป็นเมืองท่องเที่ยวและบริการ เป็นเมืองพาณิชยกรรม – เกษตรกรรม – อุตสาหกรรมการเกษตร มีบรรยากาศที่น่ามาลงทุน เป็นเมืองการค้าชายแดน เป็นเมืองแห่งคลังสินค้าชายแดน และเป็นเมืองที่เป็นระเบียบ สะอาด น่าอยู่ ปลอดภัย ไร้มลพิษ

 

ศักยภาพที่ ๔ ช่องทางดี

                มุกดาหาร มีช่องทางการค้าชายแดนระหว่างไทย – ลาว เพียงช่องทางเดียวคือ  จุดผ่านแดนถาวร ที่บ้านนาโปน้อย อำเภอเมืองมุกดาหาร ห่างจากตัวเมืองมุกดาหาร เลียบฝั่งแม่น้ำโขงไปทางทิศเหนือประมาณ 2 กิโลเมตร อยู่ในความรับผิดชอบของด่านศุลกากร จังหวัดมุกดาหาร สำหรับฝั่งลาวตั้งอยู่ที่เมืองคันทะบุลี แขวงสะหวันนะเขต   ทั้งนี้ ได้มีการดำเนินงานด้านพิธีการศุลกากรใน 2 จุด คือ

                1. ด่านศุลกากรพรมแดนมุกดาหาร ตั้งอยู่ที่อาคารด่านศุลกากรบริเวณหน้าวัดศรีมงคลใต้ ถนนสำราญชายโขง มีหน้าที่ตรวจตราผู้โดยสารที่เดินทางผ่านเข้า – ออก โดยบุคคลที่นำสิ่งของติดตัวเข้ามาด้วยต้องเป็นสิ่งของที่มีราคาไม่เกิน 20,000  บาท  และไม่เป็นของต้องห้ามหรือจำกัดในการนำเข้าตามกฎหมาย

                2. ด่านศุลกากรมุกดาหาร ตั้งอยู่ที่จุดผ่านแดนถาวร บ้านนาโปน้อย อำเภอเมืองมุกดาหาร มีหน้าที่ปฏิบัติพิธีการศุลกากร ตรวจสอบใบขนสินค้า ตรวจปล่อยสินค้าที่นำเข้าหรือส่งออก รับชำระค่าภาษีอากร และตรวจปล่อยสินค้าผ่านแดน (หมายถึง ผลิตภัณฑ์หรือสินค้าที่ขนส่งผ่านข้ามพรมแดนภายใต้อธิปไตยของประเทศไทย) ทั้งนี้ ผู้นำเข้า – ส่งออก สามารถนำเข้าและส่งออกสินค้าทางด่านศุลกากรมุกดาหารได้ทุกประเภท เช่นเดียวกับท่าเรือกรุงเทพมหานคร ลักษณะการค้าขายระหว่างจังหวัดมุกดาหารจะแบ่งเป็น 3 ลักษณะ คือ การส่งออก การนำเข้า  และการค้าผ่านแดน

                สำหรับภาวะ การค้าชายแดนไทย – ลาว ด้านจังหวัดมุกดาหารปี 2543 มีมูลค่าการค้ารวม 6,459.42 ล้านบาท จำแนกเป็นการส่งออก 5,115.91 ล้านบาท นำเข้า  1,097.27 ล้านบาท (14.52%) โดยมูลค่าส่งออกลดลง 1,823.19 ล้านบาท (26.27%)  และมูลค่านำเข้าเพิ่มขึ้น 725.92 ล้านบาท (117.54%) สินค้าส่งออกที่สำคัญ ได้แก่  ยานพาหนะและส่วนประกอบเครื่องจักร วัสดุและอุปกรณ์ก่อสร้าง สินค้าอุปโภค – บริโภค น้ำมันเชื้อเพลิง เป็นต้น ส่วนสินค้านำเข้าที่สำคัญ ได้แก่ ไม้แปรรูป ของป่า  ผลิตภัณฑ์จากป่า เศษโลหะ สินค้าเกษตรกรรม เป็นต้น

                ด้านการค้าผ่านแดน มี 2 ลักษณะคือ สินค้าผ่านแดนจากลาวไปประเทศที่สาม  และสินค้าผ่านแดนจากประเทศที่สามเข้าไปลาว โดยในปี 2543 มีมูลค่าการค้าผ่านแดน 3,364.45 ล้านบาท เพิ่มขึ้นจากปี 2542 ถึง 366.17 ล้านบาท (12.20 %) จำแนกเป็นสินค้าผ่านแดนไทยไปลาว มีมูลค่า 2,947.28 ล้านบาท เป็นสินค้าจำพวก บุหรี่  น้ำมันเชื้อเพลิง รถยนต์ เครื่องอะไหล่ สุรา เครื่องใช้ไฟฟ้า เบียร์ ผ้า อุปกรณ์ตัดเย็บ  วัสดุก่อสร้าง เป็นต้น ซึ่งเป็นการนำเข้ามาจากประเทศสิงคโปร์ ญี่ปุ่น ฮ่องกง  ไต้หวัน ส่วนสินค้าจากลาวผ่านแดนไทยไปประเทศที่สาม มีมูลค่า 422.16 ล้านบาท  เป็นสินค้าจำพวก ไม้ท่อน ไม้แปรรูป ของป่า ผลิตภัณฑ์จากป่า เมล็ดกาแฟ เสื้อผ้าสำเร็จรูป ซึ่งจะส่งไปยังประเทศฝรั่งเศส อิตาลี เนเธอร์แลนด์ และมาเลเซีย เป็นต้น

                จากข้อมูลการค้าชายแดนจังหวัดมุกดาหาร ปรากฏว่า จังหวัดมุกดาหารได้เปรียบดุลการค้ากับลาวมาโดยตลอด ซึ่งข้อมูลล่าสุด ปี 2544 (ตั้งแต่เดือนมกราคม – กันยายน 2544) ประเทศไทยได้เปรียบดุลการค้ากับลาวจำนวน +2,530.37 ล้านบาท

 

ศักยภาพที่ ๕ วัฒนธรรมดี

                ประชาชนจังหวัดมุกดาหารและแขวงสะหวันนะเขต ต่างมีสายสัมพันธ์ ผูกพันกันมาช้านาน มีขนบธรรมเนียมประเพณี วัฒนธรรม ที่คล้ายกัน ไม่มีข้อพิพาท ขัดแย้งรุนแรงระหว่างทั้ง 2 ฝั่ง ความสัมพันธ์อันดีระหว่างกันดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง แน่นแฟ้น โดยมีการเดินทางติดต่อประสานสัมพันธ์กันระหว่างประชาชน นอกจากนี้ ภาครัฐและภาคเอกชนได้ให้ความช่วยเหลือร่วมมือระหว่างกันด้วยดีมาโดยตลอด ซึ่งจะเห็นได้จากกิจกรรมต่าง ๆ ที่ร่วมกันจัดขึ้น เช่น 

                1. การจัดงานประเพณีท้องถิ่นร่วมกัน เป็นประจำทุกปี เช่น ประเพณีแข่งเรือออกพรรษา โดยจะผลัดกันเป็นเจ้าภาพ และแต่ละฝ่ายจะเชิญบุคคลสำคัญเข้าร่วมงาน และมีผู้มาเที่ยวชมงานจำนวนมาก นอกจากนั้น ยังมีการจัดงานประเพณีสงกรานต์ขึ้นระหว่างประชาชนทั้ง  2  ฝั่งด้วย

                2. การศึกษาดูงาน จังหวัดมุกดาหารได้ให้การช่วยเหลือ สนับสนุนและอำนวยความสะดวกแก่แขวงสะหวันนะเขตในการเดินทางมาศึกษาดูงานแลกเปลี่ยนประสบการณ์ในด้านต่าง ๆ มาโดยตลอด โดยมีเจ้าหน้าที่ นักวิชาการของแขวงสะหวันนะเขต เดินทางมาศึกษาดูงานในหน่วยงานต่าง ๆ ของจังหวัดมุกดาหารเป็นประจำ โดยเฉพาะด้านสาธารณสุขและด้านการเกษตร

                3. การแข่งขันกีฬาเชื่อมความสามัคคี โดยจัดให้มีการแข่งขันกีฬาระหว่างนักกีฬาของทั้ง 2 ฝ่าย โดยหมุนเวียนกันจัดหลายประเภท เช่น ฟุตบอล แบดมินตัน  เทนนิส มวย เป็นต้น

                4. การท่องเที่ยว การเปิดด่านถาวรระหว่างจังหวัดมุกดาหารกับแขวงสะหวันนะเขต ทำให้การเดินทางไปมาระหว่างกันเป็นไปด้วยความสะดวกมากยิ่งขึ้น มีประชาชนรวมทั้งนักท่องเที่ยวเดินทางไปมาเป็นจำนวนมากทุกวัน ซึ่งในแต่ละปีจะมีประชาชนชาวจังหวัดมุกดาหารและนักท่องเที่ยวเดินทางผ่านทางด่านตรวจคนเข้าเมืองมุกดาหารไปยังแขวงสะหวันนะเขต ประมาณปีละ 25,000 คน และมีประชาชนแขวงสะหวันนะเขตเดินทางมายังจังหวัดมุกดาหารประมาณปีละ 35,000 คน

                5. การจัดประชุม สัมมนา ร่วมกัน ได้จัดให้มีการประชุมสัมมนา พบปะ เยี่ยมเยียน แลกเปลี่ยนศิลปวัฒนธรรม และเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างกันจำนวนหลายครั้ง ทั้งด้านภาษา กีฬา สาธารณสุข ความร่วมมือด้านความมั่นคงตามแนวชายแดน  รวมทั้งได้มีการแต่งตั้งคณะประสานงานท่องเที่ยวของทั้ง 2 ฝ่าย เพื่อร่วมมือกันพัฒนาส่งเสริมการท่องเที่ยว เพื่อเชื่อมกระชับความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดบนพื้นฐานของความเข้าใจและจริงใจต่อกัน ยกย่องให้เกียรติซึ่งกันและกัน นอกจากนี้ ยังได้กระชับความสัมพันธ์ในลักษณะเช่นเดียวกันกับประเทศเวียตนาม ซึ่งการจัดให้มีการประชุมลักษณะดังกล่าว สามารถนำไปสู่ความร่วมมือ และผลประโยชน์ร่วมกันของทุกฝ่าย ทุกด้าน (Co-Production Area) ทั้งทางเศรษฐกิจ สังคม การเมือง การปกครอง ความมั่นคง ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ตลอดจนการค้า อุตสาหกรรม การลงทุน การท่องเที่ยวและบริการ

ศักยภาพที่ ๖ ความท้าทาย: ทุกข์ของการทำมาหากิน

มุกดาหาร แม้จะเป็นจังหวัดชายแดน แต่ก็เป็นเมืองที่สงบ ปลอดภัย ปัญหาต่าง ๆ อาจจะมีอยู่บ้าง แต่ก็ไม่อยู่ในขั้นรุนแรงและสามารถแก้ไขได้ ประกอบกับจังหวัดไม่มีกรณีพิพาทบริเวณชายแดน ดังนั้น ปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น จึงได้รับความร่วมมือ ประนีประนอมกับประเทศเพื่อนบ้าน ซึ่งเป็นเหมือนเมืองพี่เมืองน้อง ด้วยพื้นฐานความเข้าใจ และความจริงใจอันดีต่อกันเสมอมา 

                อย่างไรก็ตาม เนื่องจากแนวชายแดนระหว่างจังหวัดมุกดาหารกับแขวงสะหวันนะเขต มีระยะทางยาว จึงมีปัญหาอยู่บ้าง ได้แก่

                1. ปัญหาแรงงานอพยพและผู้ลักลอบหลบหนีเข้าเมือง เนื่องจากสภาพทางเศรษฐกิจของแขวงสะหวันนะเขต ประชาชนมีรายได้น้อย ทำให้มีการลักลอบเดินทางเข้ามาหางานทำในจังหวัดมุกดาหารและจังหวัดใกล้เคียง ซึ่งเจ้าหน้าที่ของรัฐได้ดำเนินการจับกุม ดำเนินคดีและส่งกลับภูมิลำเนา รวมทั้งขอความร่วมมือให้ทางแขวงสะหวันนะเขตกวดขันและสะกัดกั้นการหลบหนีเข้าเมืองของชาวลาว  และขณะนี้จังหวัดได้ดำเนินการตามนโยบายรัฐบาล สำหรับกรณีแรงงานต่างด้าวที่จะเข้ามาทำงานในประเทศไทย จะต้องมีการจดทะเบียนให้ถูกต้องตามกฎหมายด้วย  ซึ่งในปี 2544 จังหวัดได้จดทะเบียนให้แรงงานต่างด้าวจำนวนทั้งสิ้น 1,256 ราย  (พม่า 7 ราย กัมพูชา 4 ราย ลาว 1,245 ราย)  ดังนั้น ปัญหาดังกล่าวจึงน่าจะเบาบางลง

                2. ปัญหาการลักลอบสินค้าหลบหนีภาษี เนื่องจากจุดผ่านแดนสำหรับการค้าขายมีเพียง 2 จุด คือ บริเวณด่านตรวจคนเข้าเมืองมุกดาหารและบริเวณด่านศุลกากรมุกดาหาร และสภาพภูมิประเทศมีเกาะดอนต่าง ๆ จำนวนมาก จึงปรากฏมีการลักลอบนำเข้า – ส่งออก สินค้าหลบหนีภาษีอยู่เป็นประจำ ซึ่งทางเจ้าหน้าได้ดำเนินการจับกุม ยึด และดำเนินการตามกฎหมายทุกราย โดยสินค้าที่ลักลอบนำเข้าโดยส่วนมาก ได้แก่ สินค้าเกษตร เช่น กระเทียม ถั่วลิสง ข้าว พริกไทย เส้นไหมดิบ ส่วนสินค้าลักลอบส่งออก ได้แก่ สินค้าอุปโภค – บริโภค สำหรับมูลค่าสินค้าที่จับได้ ในปี  2543 จำนวน 8.25 ล้านบาท (ส่งออก 0.05 ล้านบาท และนำเข้า 8.20 ล้านบาท) 

                3. ปัญหายาเสพติด ปัญหาหลัก คือ แอมเฟตตามิน (ยาบ้า) ที่แพร่ระบาดไปทุกกลุ่มเป้าหมาย  ดังนั้น เพื่อเป็นการหยุด ยับยั้ง การแพร่ระบาดของยาบ้า จังหวัดจึงประกาศสงครามกับยาเสพติดและดำเนินการต่อสู้กับปัญหาดังกล่าวทุกวิถีทาง  ด้วยการ—

-จัดตั้งศูนย์ป้องกันและปราบปรามยาเสพติดจังหวัด (ศ.ปส.จ.มห.) จัดตั้งหมู่บ้านเฉลิมพระเกียรติปลอดยาเสพติด ก่อสร้างลานกีฬาและการแข่งขันกีฬาต้านยาเสพติด โครงการฝึกอบรมนักเรียนเพื่อต่อต้านยาเสพติดในสถานศึกษา โครงการพัฒนาบุคลากรในสถานศึกษาเพื่อให้คำแนะนำ ปรึกษาแก่นักเรียน นักศึกษา ที่ใช้สารเสพติด โครงการนักเรียนเยี่ยมคุกเพื่อให้รู้ถึงโทษ พิษ ภัยของยาเสพติด และผลที่ผู้ผลิต ผู้ค้า ผู้เสพ ได้รับจากการกระทำที่ผิดกฎหมาย โครงการโรงเรียนสีขาวเพื่อสร้างจิตสำนึกและความตระหนักให้นักเรียนได้เห็นโทษ พิษ ภัยของยาเสพติด โครงการออกตรวจสถานบริการห้ามเด็กอายุต่ำกว่า 20 ปีเข้าไปใช้บริการอย่างเข้มงวด จัดชุดปฏิบัติการปราบปรามยาเสพติด ชุดปฏิบัติการสืบสวนหาข่าว จัดตั้งค่ายบำบัดรักษาและฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติด สนับสนุนภาคเอกชนจัดตั้งสถานบำบัดรักษาผู้ติดยาเสพติด โครงการอบรมพัฒนาศักยภาพบุคลากรสาธารณสุขในการจัดตั้งคลีนิคยาเสพติด รวมทั้งดำเนินการเผยแพร่ประชาสัมพันธ์วันต่อต้านยาเสพติดโลก โครงการราษฎร์-รัฐร่วมใจ ประสานใจต้านภัยยาเสพติด

-ดำเนินการตามแนวยุทธศาสตร์พลังแผ่นดินเพื่อเอาชนะยาเสพติด ประสานการปฏิบัติการทั้งเชิงรุกและเชิงรับทุกภาคส่วน โดยให้ความสำคัญกับพื้นที่เป้าหมาย และใช้หลักการป้องกันนำหน้าการปราบปราม ผู้เสพต้องได้รับการบำบัดรักษาฟื้นฟู ผู้ค้าต้องได้รับการลงโทษอย่างเด็ดขาด และให้ความสำคัญกับการระดมความคิดเห็นกับทุกฝ่าย ทุกส่วนในสังคม โดยผนึกกำลังร่วมกันให้เป็นพลังแผ่นดินเพื่อเอาชนะยาเสพติด ให้ได้โดยเร็ว

 

ศักยภาพที่ ๗ สะพาน: ประตูแห่งปัญหาและโอกาส

เมื่อสะพานข้ามแม่น้ำโขงไทย-ลาว แห่งที่ 2 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2548 ประตูสู่อินโดจีนจะเปิดออก เชื่อมโยงพื้นที่ตะวันออก–ตะวันตกเข้าด้วยกัน

-เป็นการเปิดประตูเส้นทางเศรษฐกิจ อุตสาหกรรม  การค้า การลงทุน การท่องเที่ยวและบริการ ของกลุ่มประเทศในอนุภูมิภาคลุ่มน้ำโขงทั้ง 6 ประเทศ  รวมทั้งของโลก เข้าด้วยกัน

-เป็นการเปิดการติดต่อสื่อสารสู่ความเป็นสากล นานาชาติ มากยิ่งขึ้น

-เท่ากับเป็นการเปิดโอกาสการพัฒนาและใช้ประโยชน์จากโครงการคมนาคมขนส่งเชื่อมโยงเข้ากับการพัฒนากิจกรรมการผลิตของประเทศที่อยู่ตามแนวพื้นที่ดังกล่าว และ

-เท่ากับเป็นการเปิดปัญหานานัปการที่จะเกิดขึ้นและตามมา เช่น ปัญหาอาชญากรรมข้ามชาติการอพยพลักลอบเข้าเมือง  ความเสื่อมโทรมของทรัพยากรธรรมชาติสิ่งแวดล้อม – แหล่งท่องเที่ยว ความมั่นคงปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน การแพร่ระบาดของยาเสพติด การเคลื่อนย้าย ถ่ายเททางวัฒนธรรม–อารยธรรม ที่หลากหลาย และปัญหาความมั่นคงบริเวณชายแดน  เป็นต้น

                จังหวัดมุกดาหาร จึงต้องเตรียมความพร้อม เตรียมรับสถานการณ์ต่างๆที่จะเกิดขึ้น ดังนี้

                1. เตรียมความพร้อมของคน คุณภาพของคน ด้านต่างๆ ให้รอบรู้ และมีทักษะด้านภาษาต่างประเทศ

                2. เตรียมทักษะด้านฝีมือแรงงานให้มีคุณภาพ มาตรฐาน เป็นที่ยอมรับในระดับสากล

                3. ปรับปรุงระบบโครงสร้างพื้นฐาน สาธารณูปโภค สาธารณูปการ สถานบริการต่างๆ ให้มีคุณภาพ มีความพร้อมและเพียงพอที่จะรองรับความเจริญเติบโตในด้านต่าง ๆ และความเป็นเมืองในอนาคต

                4. ปรับทัศนคติของประชาชน ให้มีความเป็นสากล เช่น การทำธุรกิจค้าขาย ฯลฯ จะอาศัยเพียงความคุ้นเคยของทั้ง  2  ฝ่าย เหมือนที่ผ่านมาไม่ได้ เพราะเราจะก้าวไม่ทันโลก

                5. ปรับปรุงคุณภาพสินค้าการเกษตร ส่งเสริมการแปรรูปสินค้าเกษตร อุตสาหกรรม และพัฒนาไปสู่การใช้เทคโนโลยีสูงขึ้น เพื่อเพิ่มมูลค่าของผลผลิตทางการเกษตร

                6. ปรับปรุงสถานที่ท่องเที่ยว แหล่งท่องเที่ยว สถานบริการต่างๆ ให้มีความเป็นระเบียบ เรียบร้อย มีคุณภาพ มาตรฐาน พร้อมทั้งส่งเสริมการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม การท่องเที่ยวเชิงนิเวศ การท่องเที่ยวแบบยั่งยืน และการจัดทำแผนการท่องเที่ยว “สามประเทศ หนึ่งจุดหมาย” (Three Countries,  One Destination)

                7. จัดทำระบบผังเมืองรวม การจราจร แผนการใช้ประโยชน์จากที่ดิน ให้เป็นระเบียบเรียบร้อย  ให้เป็นสัดส่วน ชัดเจน รวมทั้งการป้องกันและอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติตลอดจนสิ่งแวดล้อม

8. จัดให้มีคลังเก็บ อาคารที่พัก จุดกระจายขนถ่ายสินค้า ให้มีความเพียงพอ สะดวก เหมาะสม ปลอดภัย

                9. จัดเตรียมด้านการรักษาความมั่นคง ปลอดภัย การป้องกันการก่อวินาศกรรม และอุบัติเหตุ    อุบัติภัยต่างๆไว้ให้พร้อม รวมทั้งอาคารสถานที่ แหล่งท่องเที่ยว นักท่องเที่ยว สถานบริการ สถานบันเทิง ฯลฯ 

                10. ในระดับนโยบาย ควรเร่งรัดดำเนินการแก้ไข ปรับปรุง ผ่อนคลาย กฎ ระเบียบทางการค้า การลงทุน ระหว่างประเทศที่แตกต่างกัน ให้เกิดความสะดวก และมีความคล่องตัว ตลอดจนเร่งรัดให้มีการจัดตั้งการบริการศุลกากรแบบตรวจสอบ  ณ จุดเดียว (Single Stop Inspection) 

                11. เสริมสร้างสมรรถนะการพัฒนาในสาขาต่าง ๆ ให้ครอบคลุม เช่น โทรคมนาคม ขนส่งท่องเที่ยว การค้า การลงทุน ทรัพยากรมนุษย์ พลังงานและสิ่งแวดล้อม

                12. การปรับปรุงและพัฒนาระบบข้อมูล การใช้ประโยชน์จากข้อมูล และการให้บริการข้อมูลข่าวสาร อย่างกว้างขวาง ทั่วถึง และมีความเป็นปัจจุบัน

                13. การป้องกันและปราบปรามยาเสพติด อาชญากรรมทุกประเภท รวมทั้งการลักลอบขนถ่ายสินค้าหนีภาษี รวมถึงผู้อพยพหลบหนีเข้าเมืองโดยผิดกฎหมาย

                14. การเตรียมความพร้อมของส่วนราชการ หน่วยงาน ภาคเอกชน และองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ที่จะต้องร่วมมือกันและจะต้องปรับตัวให้สอดคล้องกับกระแสการเปลี่ยนแปลง ทั้งบุคลากร  ความรู้ ความสามารถ ความรับผิดชอบ การพิจารณาจัดทำแผนงาน โครงการด้านต่าง ๆ เป็นต้น

 

                มุกดาหาร จึงเป็นเมืองที่มีศักยภาพและมีความท้าทายต่อการลงทุนเป็นอย่างยิ่ง เมื่อสะพานข้ามแม่น้ำโขงแห่งที่ ๒ กำลังจะเกิดขี้นอย่างจริงแท้-แน่นอน.