ลักษณะโครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญ

การพัฒนาเครือข่ายเชื่อมโยงการค้าสู่อินโดจีน

 

 

 

 

1.  ลักษณะโครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญ

          1.1  การคมนาคม

                   การติดต่อระหว่างจังหวัดมุกดาหารกับอำเภอต่างๆภายในจังหวัดมีถนนลาดยางติดต่อกันได้โดยตลอด  ส่วนการติดต่อกับจังหวัดใกล้เคียงและกรุงเทพมหานครเป็นถนนลาดยางทุกสาย

                        จังหวัดมุกดาหารอยู่ห่างจากกรุงเทพฯ 642  กิโลเมตร  ใช้เส้นทางกรุงเทพฯ-นครราชสีมา-บ้านไผ่-มหาสารคาม- ร้อยเอ็ด-โพนทอง-คำชะอี-มุกดาหาร  หรือเส้นทางกรุงเทพฯ-นครราชสีมา(ทางหลวงหมายเลข  2)  เลี้ยวขวาเข้าเส้นทางหมายเลข  207  ที่บ้านวัดผ่านประทาย  พุทไธสง  พยัฆภูมิพิสัย (ทางหลวงหมายเลข  202)  เกษตรวิสัย  สุวรรณภูมิ  ยโสธร  แยกเข้าทางหลวงหมายเลข  2169  ผ่านทรายมูล  กุดชุม  เลิงนกทา  แยกซ้ายเข้าทางหลวงหมายเลข  212  ผ่านนิคมคำสร้อยสู่มุกดาหาร

                        1)  รถโดยสารประจำทาง  บริษัทขนส่ง  จำกัด  มีรถธรรมดาและรถปรับอากาศบริการเดินรถจากสถานีขนส่งสายตะวันออกเฉียงเหนือ  (แห่งที่  2)  ถนนพหลโยธิน  กรุงเทพฯ  มาจังหวัดมุกดาหารวันละหลายเที่ยว  โดยส่วนใหญ่จะออกจากกรุงเทพฯ และจังหวัดมุกดาหารในช่วงเช้าและตอนเย็นทุกวันรวมทั้งบริษัทเอกชนที่บริการด้านขนส่งระหว่างกรุงเทพฯ-มุกดาหารด้วยเช่นกัน

                        นอกจากนี้ยังมีรถประจำทางเชื่อมระหว่างจังหวัดมุกดาหารและจังหวัดอื่นๆในภาคอีสาน  อาทิจังหวัดขอนแก่น  อุบลราชธานี  นครพนม สกลนคร อุดรธานี  และมหาสารคาม  ฯลฯ

                        2)  รถไฟ  การบริการรถด่วน  รถเร็วและรถด่วนพิเศษ “ สปรินเตอร์  “ ระหว่างกรุงเทพฯอุบลราชธานี  มีบริการทุกวัน  จากนั้นต่อรถโดยสารไปจังหวัดมุกดาหารระยะทางประมาณ  167  กิโลเมตร

                        3)  เครื่องบิน  หากประสงค์จะเดินทางโดยเครื่องบิน  ต้องใช้บริการที่ท่าอากาศยานจังหวัดอุบลราชธานี  จังหวัดสกลนคร  จังหวัดนครพนม  ซึ่งมีระยะทางห่างจากจังหวัดมุกดาหารประมาณ 167  กม.,120 กม.,และ  105  กม. ตามลำดับ  ต่อจากนั้นต่อรถโดยสารไปจังหวัดมุกดาหาร

            1.2  การสาธารณูปโภค

                1)  ไฟฟ้า  การไฟฟ้าส่วนภูมิภาคจังหวัดมุกดาหารโอนกระแสไฟฟ้ามาจากเขื่อนลำโดมน้อยจังหวัดอุบลราชธานี โดยรับกระแสแรงสูง 3 เฟส ระบบ 22,000  โวลต์ผ่านสถานีไฟฟ้าต่อจังหวัดมุกดาหาร  มีกำลังผลิต  75  เมกะวัตร/ชม. แต่ปัจจุบันใช้เพียง  25  เมกะวัตต์/ชม.

จำนวนผู้ใช้ไฟฟ้า  กระแสไฟฟ้าที่จำหน่าย

(1,000,000  ยูนิต )

ปีงบประมาณ	2541	2542	2543	2544
จำนวนผู้ใช้ไฟฟ้า (ราย)	58,551	58,755	60,603	62,660
กระแสไฟฟ้าที่จำหน่าย(ยูนิต)	81,690	81,508	82,865	90,632
-  ที่อยู่อาศัย	55,638	43,747	44,766	49,928
-  สถานธุรกิจและอุตสาหกรรม	17,118	26,458	26,747	30,173
-  สถานที่ราชการและสาธารณะ	8,934	10,324	10,666	10,531
-  อื่นๆ	-	978	685	0

ที่มา :  การไฟฟ้าส่วนภูมิภาคจังหวัดมุกดาหาร

            2)  การประปา  ปัจจุบันการประปาส่วนภูมิภาคจังหวัดมุกดาหาร มีกำลังการผลิต 650 ลบ.ม./ชม

ให้บริการประชาชนในเขตเทศบาลเมืองมุกดาหาร  อำเภอนิคมคำสร้อย  อำเภอหว้านใหญ่   อำเภอคำชะอี  อำเภอดงหลวง  และอำเภอดอนตาล

 

จำนวนผู้ใช้น้ำประปาและปริมาณน้ำที่จำหน่าย

ปีงบประมาณ	2540	2541	2543	2544
จำนวนผู้ใช้น้ำ (ราย)	7,771	8,074	8,626	9,004
กำลังผลิต(ลบ.ม./ปี)	3,124,800	5,961,600	5,616,000	5,694,000
ปริมาณน้ำที่ผลิตได้(ลบ.ม./ปี)	2,281,248	2,433,697	2,451,480	2,869,830
น้ำที่จำหน่ายแก่ผู้ใช้ (ลบ.ม.)	1,667,880	1,786,495	2,070,732	2,039,000
น้ำที่จำหน่ายแก่สาธารณ	613,368	647,202	80,748	3,900

ที่มา: สำนักงานประปาส่วนภูมิภาคจังหวัดมุกดาหาร

            3)  โทรศัพท์   ปี  2544  จังหวัดมุกดาหารมีจำนวนหมายเลขโทรศัพท์ทั้งสิ้น  9,512  หมายเลข เป็นเลขหมายที่มีผู้เช่าหมายเลข  9,512  เลขหมาย และผู้เช่าหมายเลขมากที่สุดคือบริษัทเอกชน  รองลงมา

ได้แก่  ภาคราชการ  อัตราส่วนหมายเลขโทรศัพท์ต่อประชากรมุกดาหาร เท่ากับ  1: 35

สถานภาพหมายเลขโทรศัพท์  จังหวัดมุกดาหาร

ลำดับที่	ชื่อชุมสาย	เลขหมาย	สำรอง	สำรอง	เลขหมาย	รวม
		เปิดใช้	ราชการ	ชนบท	ว่าง
1	มุกดาหาร	3,230	-	0	-	3,230
2	ดงหลวง	197	-	0	-	197
3	หว้านใหญ่	422	0	0	-	422
4	คำชะอี	385	-	0	-	385
5	ดอนตาล	435	-	0	-	435
6	นิคมคำสร้อย	344	-	0	-	344
7	บ้านค้อ	160	-	0	-	160
8	บางทรายน้อย	195	-	0	-	195
9	บริษัทเอกชน	4,144	0	0	-	4,144
รวม		9,512	-	0	-	9,512

ที่มา : สำนักงานบริการโทรศัพท์จังหวัดมุกดาหาร(ข้อมูล  ณ 31  ต.ค. 2544)

            2)  การพัฒนาเครือข่ายเชื่อมโยงการค้าสู่อินโดจีน

                   จังหวัดมุกดาหารนั้นอยู่ในภาคอีสานตอนกลาง  ซึ่งมีเขตติดต่อหรือใกล้เคียงกับจังหวัดอุบลราชธานี  ยโสธร  ศรีสะเกษ  มหาสารคาม  ร้อยเอ็ด  กาฬสินธุ์  ขอนแก่น  สกลนคร  และนครพนม ในระยะทางเฉลี่ยประมาณ  100-230 กิโลเมตร  ซึ่งมีจุดที่เหมาะสมที่จะเป็น “ศูนย์กลางในการกระจายสินค้า” มีชายแดนติดต่อกับแขวงสะหวันนะเขต  ประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว  โดยมีแม่น้ำโขงเป็นเส้นกั้นพรมแดน (ยาวประมาณ  72  กิโลเมตร)  แขวงสะหวันนะเขต  มีสภาพภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นที่ราบเหมาะแก่การเพาะปลูก  เป็นแหล่งผลิตสินค้าการเกษตรที่ใหญ่ที่สุดและมีประชากรมากที่สุดของประเทศ สปป.ลาว(ประมาณ  800,000  คน)  รัฐบาลลาวกำหนดให้แขวงสะหวันนะเขตเป็นเขตการค้าเสรีและแหล่งท่องเที่ยวระหว่างประเทศเป็นหัวเมืองที่เป็นศูนย์กลางของการค้าขายระหว่างประเทศของลาวและมีความสำคัญรองจากนครเวียงจันทน์ โดยมีเมืองคันทะบุรี (ซึ่งตั้งอยู่ตรงข้ามกับเทศบาลเมืองมุกดาหาร ) เป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางหมายเลข  9  ของกลุ่มประเทศอินโดจีน  ซึ่งเชื่อมสู่ตอนกลางของประเทศเวียดนาม  ตลอดไปถึงชายทะเลเข้าบรรจบเส้นทางหมายเลข 1  ระยะทางประมาณ  300  กิโลเมตรเศษ  โดยมีหัวเมืองที่สำคัญของเวียดนาม  คือ  เมืองกวางตรี  เมืองเว้  (เมืองหลวงเก่า)  และเมืองดานัง  ซึ่งเป็นท่าเรือที่สำคัญของเวียดนามที่สามารถรองรับเรือขนาด  30,000  ตันได้และในอดีตเส้นทางนี้คือเส้นทางยุทธศาสตร์ที่สำคัญในสมัยสงครามอินโดจีน  แต่ในปัจจุบันได้แปรเปลี่ยนเป็นเส้นทางเศรษฐกิจที่สำคัญระหว่างประเทศไทย  ลาว  เวียดนาม  กัมพูชา  และประเทศจีนตอนใต้

            จากสภาพความเหมาะสมทางภูมิประเทศที่ตั้งตามที่กล่าวมาข้างต้น  จังหวัดมุกดาหารจึงมีสภาพเป็น “เมืองที่สำคัญด้านการค้า การลงทุน การท่องเที่ยว กับกลุ่มประเทศอินโดจีนและประเทศจีนตอนใต้”   ดังนั้นจึงได้มีการอนุมัติโครงการก่อสร้าง  ที่สำคัญมายังจังหวัดมุกดาหารดังนี้

            2.1  โครงการก่อสร้างทางหลวง  4  ช่องจราจรเชื่อมชายฝั่งตะวันออก  จากบริเวณโครงการพัฒนาชายฝั่งทะเลตะวันออกมายังจังหวัดสระแก้ว-จังหวัดสุรินทร์-จังหวัดยโสธร  สิ้นสุดที่จังหวัดมุกดาหาร  เพื่อเป็นการเพิ่มศักยภาพในการส่งออกให้แก่สินค้าที่ผลิตได้ในเขตนี้  ทั้งที่มีเป้าหมายการตลาดที่กลุ่มประเทศอินโดจีน(ส่งออกที่จังหวัดมุกดาหาร)  และหรือประเทศอื่นๆ  ในตลาดโลก(ส่งออกที่ท่าเรือพาณิชย์แหลมฉบัง,ท่าเรือน้ำลึกมาบตาพุด ) ตามแนวนโยบายกระจายความเจริญไปสู่ภูมิภาคและท้องถิ่นของรัฐบาล

            2.2  โครงการก่อสร้างทางหลวง  4  ช่องจราจรเชื่อมตะวันออก-ตะวันตก  (East -West Economic Corridor) จากบริเวณที่ก่อสร้างสะพานข้ามแม่เมย  อำเภอแม่สอด  จังหวัดตาก  มายังจังหวัดพิษณุโลก-จังหวัดขอนแก่นสิ้นสุดที่จังหวัดมุกดาหาร เพื่อเชื่อมต่อเส้นทางคมนาคมของประเทศพม่า,ประเทศจีนตอนใต้,ประเทศไทยและกลุ่มประเทศอินโดจีนเข้าด้วยกัน  โดยมีประเทศไทยเป็นศูนย์กลาง  ตามโครงการประสานความร่วมมือทางเศรษฐกิจระหว่างประเทศในอนุภูมิภาคลุ่มแม่น้ำโขง(โครงการพัฒนาหกเหลี่ยมเศรษฐกิจ) ที่ประกอบด้วย 6  ประเทศคือ  ประเทศจีนตอนใต้,ประเทศเวียดนาม,ประเทศพม่า,ประเทศ สปป.ลาว , ประเทศกัมพูชาและประเทศไทย

            2.3  การก่อสร้างสะพานข้ามแม่น้ำโขงแห่งที่  2  ลาวและไทยได้มีการตกลงสร้างสะพานข้ามแม่น้ำโขงแห่งที่  2  ขึ้นที่จังหวัดมุกดาหาร  เพื่อเชื่อมต่อเส้นทางเศรษฐกิจที่สำคัญของประเทศไทยและของกลุ่มประเทศอินโดจีนเข้าด้วยกันเป็นการขจัดอุปสรรคในการขนส่งสินค้าระหว่างกัน  จะทำให้สามารถลดค่าใช้จ่ายในการขนส่งและย่นระยะเวลาของการขนส่งลงได้  สามารถอำนวยประโยชน์อย่างมหาศาลต่อการค้าขายระหว่างประเทศไทย  กับกลุ่มประเทศอินโดจีนซึ่งที่ผ่านมาได้มีการลงนามบันทึกการก่อสร้างสะพานข้ามแม่น้ำโขงเชื่อมจังหวัดมุกดาหาร- แขวงสะหวันเขต  เมื่อวันที่  31  มกราคม  2541  บริเวณจุดก่อสร้างฝั่งไทยอยู่ที่บ้านสงเปือย  ตำบลบางทรายใหญ่  อำเภอเมืองมุกดาหาร (อยู่ห่างจากตัวเมืองมุกดาหารไปทางเหนือประมาณ  7  กม.) บริเวณจุดก่อสร้างฝั่งลาวอยู่ที่บ้านนาแก  เมืองคันทะบุรี  แขวงสะหวันนะเขต

(อยู่ห่างจากตัวเมืองไปทางทิศเหนือประมาณ 5 กม. )  ลักษณะเป็นสะพานคอนกรีต  2  ช่องจราจรกว้าง 8 เมตร  ไหล่ทางข้างละ 1.5 เมตร ความยาว 1,600 เมตร  วงเงินก่อสร้างประมาณ 66.22  ล้านเหรียญสหรัฐอเมริกา ประเทศไทยและ สปปล. ออกค่าใช้จ่ายฝ่ายละครึ่ง  โดยใช้เงินกู้จาก JBIC (Japan Bank International Cooperation)  ปัจจุบัน ได้ลงนามตกลงการก่อสร้างระหว่างราชอาณาจักรไทยกับรัฐบาลแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว ว่าด้วยการก่อสร้างสะพานข้ามแม่น้ำโขง ระหว่างชาติ มุกดาหาร-สะหวันนะเขต เมื่อวันที่ 18 มีนาคม 2544 และจากการประชุมคณะรัฐมนตรี 4 ฝ่าย (ไทย,ลาว,เวียดนาม, ญี่ปุ่น) เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน 2544 กำหนดจะลงนามในสัญญาเงินกู้กับ JBIC ในเดือนธันวาคม 2544 ก่อสร้างสะพานในเดือนกันยายน 2545 แล้วเสร็จใน พ.ศ. 2548 ใช้ระยะเวลาก่อสร้าง 3 ปี

            2.4  การศึกษาศักยภาพในการจัดตั้งเขตเศรษฐกิจพิเศษชายแดนมุกดาหาร- แม่สอด

จังหวัดมุกดาหารเป็นจังหวัดเป้าหมายที่สำนักงานเศรษฐกิจอุตสาหกรรม(สศอ.)กระทรวงอุตสาหกรรม  จะจัดตั้งเป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษ  โดยใช้ระบบปลอดภาษีการค้า ภาษีการนำเข้าวัตถุดิบหรือชิ้นส่วน  ภาษีส่งออก ปลอดภาษีการท่องเที่ยวและปลอดภาษีด้านอุตสาหกรรม  ขณะนี้ผู้ศึกษาจากบริษัทที่

ปรึกษา Consultanty Network   ได้เสนอรายงานผลการศึกษาฉบับสมบูรณ์ต่อกระทรวงอุตสาหกรรมแล้ว  ซึ่งคณะกรรมการพัฒนาและประสานงานความร่วมมือเศรษฐกิจประเทศเพื่อนบ้าน (กพบ.) ได้ให้ความเห็นชอบผลการศึกษาการจัดตั้งเขตเศรษฐกิจพิเศษชายแดนมุกดาหาร  เมื่อปลายปี  2540 และดำเนินการจัดทำ Master  Plan  ในปีงบประมาณ  2542  ภายในวงเงิน  10  ล้านบาท ขณะนี้กำลังศึกษาวางแผนการพัฒนาพื้นที่ 4 จังหวัดของไทย คือ สกลนคร  นครพนม  กาฬสินธุ์  และมุกดาหาร กับ 2 แขวงของ สปปล. คือ แขวงคำม่วน กับแขวงสะหวันนะเขต

            จากที่กล่าวมาทั้งหมดจะพบว่า  จังหวัดมุกดาหารเป็นเมืองหน้าด่านและเป็นประตูสู่อินโดจีน ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำโขงตรงข้ามกับแขวงสะหวันนะเขต  ประเทศ  สปปล. ซึ่งเป็นแขวงที่ใหญ่อันดับสองรองจากเวียงจันทร์  แต่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจมากที่สุด ของ  สปปล.  อีกทั้งสามารถเชื่อมโยงเส้นทางคมนาคมจากจังหวัดมุกดาหารผ่านเส้นทางหมายเลข 9 ของแขวงสะหวันนะเขตเข้าสู่เมืองท่าของประเทศเวียดนามที่นครดานัง ทำให้จังหวัดมุกดาหาร-แขวงสะหวันนะเขต มีการค้าขายกันในปริมาณที่สูง ประกอบกับประเทศเวียดนามได้เข้าเป็นสมาชิกอาเซี่ยนแล้ว ดังนั้นในอนาคตจะมีการค้าขายกับไทยผ่านสะหวันนะเขต-มุกดาหาร  ในปริมาณเพิ่มมากขึ้น ซึ่งจะส่งผลโดยตรงต่อการขยายตัวทางเศรษฐกิจ การค้า การลงทุน และการท่องเที่ยวระหว่างประเทศด้วย

กลับสู่ด้านบน